วราวรรณรีสอร์ท

วราวรรณ รีสอร์ท

http://www.warawan-resort.com/

ลาออกแล้ว

ลาออกแล้ว

เลือกแล้ว

ขอบคุณอาจาร์ย

และช่วงเวลาให้ได้เรียนรู้

Media Atrs and Design: Chiang mai University

เริ่มต้น(บ้าน)ใหม่

แปลกใจลึกๆ ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป

แต่กลับไม่กังวลถึงอนาคต

ดีใจที่วันนี้ได้มายืนอยู่ตรงนี้

ที่ได้ใช้เวลากับสิ่งที่เลือก

มุ่งมั่นไปให้สุดทาง

รู้ว่าสุดท้ายมันจะไม่ใช่ทางตันแน่ๆ

รู้่ว่าการเริ่มต้นมันจะขะมุกขะมัว

จริงอย่างปราชญ์หลายคนว่า

จริงที่ในความขะมุกขะมัวเป็นจุดเริ่มต้นของความสว่างใส

ว่าอีกว่า เวลาไม่มีจริง ทั้งหมดคือการซ้อนทับกันของอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

รักและดีใจที่ได้ มาอยู่ตรงนี้

ด้วยความรัก อยู่กับ ปัจจุบันขณะ

บ้านใหม่ ของเรา “บ้านเงาจันทร์”

คำตอบที่ยังไปไม่ถึง

คำตอบให้ชีวิตที่ดีของทุกคนต่างกันไป 

และมันก็รอเราอยู่ข้างหน้า 

รอให้เราไปถึงคำตอบนั้น พร้อมกับบททดสอบ

เก็บดอกไม้แรกแย้มบานวัยหวานชื่น

เพราะวันคืนบินหายไม่หวนกลับ

บุพผาบานวันนี้สีวาววับ

พรุ่งนี้ดับแห้งเฉา เศร้าโรยรา

ฉวยวันเวลาไว้

หรือจะคอยให้ชีวิตผ่านไปพร้อมกับวันที่ล่วงเลย

เมื่อใดที่เราเลือก…เส้นทางชีวิต… 

ก็จะมีบททดสอบ คอยถามถึงศรัทธาในการเดินทางของเราเสมอ

พี่ตู่ พี่ชายคนนึง มีคนเล่าถึงคำพูดแก เมื่อมีคำถามจากบางคน ที่ยากจะตอบว่า”คำตอบที่ดีคงมี แต่ผมยังไปไม่ถึงคำตอบนั้น ” แล้วก็เงียบไป

แล้วก็ต่อด้วยไอน้องย่ิง น้องชายข้างบ้าน “อย่าเพิ่งรีบตอบคำถามดีๆ ด้วยคำตอบห่วยๆ” แล้วมันก็เงียบ

เจ้าชายน้อยก็บอกว่า “เราต่างอยู่บนดาวคนละดวง” 

คาลิล ยิปราน เสริมอีกว่า “ขอให้ความรักของพวกเราเป็นดังเสาวิหารที่ไม่อาจพิงกัน หากแต่คอยช่วยกันพยุงวิหารคงอยู่ได้จากละมุม”

พี่โจ้ นักร้อง ก็เลยร้องเพลงว่า “หากเคียงชิดใกล้ แต่รักทำร้ายตัวเอง ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้คอย ให้เธอได้ตามหาฝัน….ร่วมกัน”

ธนัญธร เปรมใจชื่น พี่สาว ก็เล่านิทานชิ้นส่วนที่ขาดหายว่า “รู้มั้ยว่า เจ้าชิ้นส่วนที่ขาดหาย(สามเหลี่ยม)ที่คอยมองหาแต่สิ่งมาเติมแต่ง อยากเป็นวงกลม จนลืมมองเห็นตัวเองว่าสามารถฝึกตัวเองจนกลายเป็นสิ่งที่เรา เลือก ได้ และ พวกเราเลือกหรือยัง?”

โลกกว้างก็คงคล้ายกัน มีอีกหลายคำตอบที่เรายังไปไม่ถึง หรือป่าวว่ะ.. ช่างเถอะ 

คำถามต่อมา ก็คือ

 

“เราได้เลือกคำถาม เพื่อจะเดินหาคำตอบ หรือยัง? แน่นอน คำตอบอยู่ในใจเรา” 

 

มองโลกกว้างด้วยตา แล้วโลกภายใน(ใจ)สัมผัสด้วยอะไร ? … ว่ะ

บทหนังสั้น “เงา”

บทหนังสั้น “เงา”

โดย : วิทวัส เขียนนอก (ปุ้ย)

ฉาก 1 หน้าบ้านแม่มด : มองเข้าไปในดวงตา

อพาทเมนท์กลางเมืองสีเทา เด็กน้อยหน้าป่วยไร้รอยยิ้มคนหนึ่ง ยืนประชันหน้ากับหญิงกลางคน ที่ทุกคนบอกว่าเธอคือแม่มด เขาร้องขอต่อความต้องการในใจตน ขอมองเข้าไปในดวงตาของแม่มด ต้องการเห็นภาพสะท้อนตัวตนที่แท้จริง  มองลึกลงไปเห็นภาพจริงเห็นเงาของตัวเอง “ผมอยากรู้” หญิงสาวยิ้มมุมปาก เปิดดวงตาแปลกประหลาด พยักหน้าท้าทาย

เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ค่อยๆเปิดตามองลึกเข้าไป ค่อยๆเห็นภาพบางอย่างขะมุกขะมัวในเงามืด

ฉาก 2 ทางเดินแคบๆกลางป่ารก : ภาพในดวงตา ทุกอย่างเลือนลาง

เด็กน้อยนำพาตัวเองก้าวเข้าหาบางสิ่ง ลัดเลาะไปตามทางที่ไม่คุ้นเคย ขณะที่กำลังเริ่มต้น บรรยากาศรอบข้างดูน่ากลัว การก้าวเดินเป็นไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ก้าวแรกออกไป จู่ๆก็ปรากฏบาดแผลใหญ่ที่เท้า ไม่ทันได้รับรู้ความเจ็บปวด ก็เสียความสมดุลและความสัมพันธ์ของร่างกาย เขาทำตัวไม่ถูก สูญเสียการทรงตัวคุณค่าความเป็นตัวเอง ความกลัวปรากฏเด่นชัด เขาเห็นการไม่ดูแลตัวเอง วิ่งหนีล้มลุกทั้งๆที่หลับตา ปฏิเสธการมองสิ่งรอบข้าง รอยแผลบนตัวเขาเพิ่มขึ้น

เมื่อเห็นตัวเองเด็กน้อยรู้สึกเศร้าเหลือเกิน แม้จะหยุดและเริ่มก้าวเดินอีกครั้งก็กลับเสียหลักโดยไม่รู้ตัว มีเพียงเงาในความมืดสองข้างทางคอยหลอกหลอน

ฉาก 3 ใบหน้า ภาพเงาในดวงตา  เงามึดของความกลัว

ลมหายใจที่สูดลึกเข้าไป ได้กลิ่นความกลัวสิ่งที่อยู่ข้างหน้า บาดแผลบนฝ่าเท้ายังคงชัดขึ้น การก้าวเดินกลัวๆกล้าๆและเจ็บอย่างไม่รู้ตัว เงาของความกลัวแผ่วงกว้างออกไป กลัวการไม่เป็นตัวเอง กลัวทำให้ตัวเองไร้ค่า กลัวตกร่องเดิม ความเจ็บปวดในใจกัดกร่อนอย่างไม่รู้ตัว ….

ฉาก  4 กลางทุ่งสวย หายใจออก ลืมตา ภาพชัดสดใส

เด็กน้อยหยุดผ่อนลมหายใจ ปรับตัวเองให้ผ่อนคลาย เห็นภาพตัวเองนอนบนทุ่งหญ้าสีเขียวซีด

แววตาตั้งคำถามกับตัวเองว่าเรากลัวอะไร?

…. ปล่อยให้ไม่มีคำตอบ…. ทิ้งเวลาพักใหญ่ๆ

ฉาก 5 ทางเดินแคบๆกลางป่ารก ภาพในดวงตา ความขะมุกขะมัวที่ละเอียดอ่อน

หายใจเข้าอย่างช้าๆ มองเห็นภาพตัวเองชัดขึ้นไปอีก แปลก.. คราวนี้แววตาแม่มดกลายเป็นดวงตาที่อ่อนโยน ภาพสีเทา เริ่มเปลี่ยนเป็นสีอื่น  ภาพตัวเองในดวงตาแม่มดกลายเป็นตัวเขาเองในปัจจุบันยืนหน้ากระจกบานใหญ่ เห็นเงาตัวเองที่ดูแปลก บิดเบี้ยว สะท้อนออกมาก

เด็กน้อยปรับสายตาให้เห็นสิ่งที่อยู่ในความขะมุกขะมัวให้ชัดเจตขึ้น แต่ก็เลือนลางสลับไปมา

ฉาก 6 หน้าผา โอบกอดความกลัว

ภาพเปลี่ยนกลับมาอยู่ในป่า เด็กน้อยออกเดินกึ่งวิ่งเข้าหาเงามึดข้างหน้าด้วยความรู้สึกท้าทายและโกรธ เมื่อเข้าใกล้ใจกลาง ทางเกิดแยกออกจากกันเป็นกลายหน้าผา เขาตกลงไปอย่างกระทันหัน ตัวล่องลอยอยู่ในความมืดยาวนาน ความมหัศจรรย์ได้โอบกอดความกลัวนั้นด้วยความรัก ตัวเด็กน้อยคู้งอไร้คำพูดใดๆ พร้อมกับความเจ็บปวดได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ เขาร้องไห้สุดตัว แสงสว่างจ้าจนแสบตา

 

   เด็กน้อยโอบกอดหญิงสาวแม่มดคนในความมืดสีขาวยาวนาน ดวงตายังคงปิดสนิท ใบหน้ามีความสุข ความรักใหม่เกิดขึ้นแล้วอีกครั้ง

ฉาก 7 ป่ารกชัด เดินออกมา ภาพชัดสดใสบนใบหน้า

ยืนอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้สีเขียว เสียงนก ป่าเขา สายน้ำ ไพเราะ เขาออกก้าวเดินอีกครั้ง แม้จะไม่เต็มฝาเท้า ความรุ้สึกแปลกใหม่เข้ามาแทนที่ ดวงตาอ่อนโยนที่จะเผชิญและทรงพลัง กล้าจะล้มได้อีกหลายๆครั้ง ในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย พร้อมที่จะโอบกอดความกลัว และความรัก  สายตาที่อ่อนโยนของเด็กน้อยปรากฏเงาดวงตาของแม่มด…

ฉาก 8 หน้าบ้านแม่มด 

กระพริบตา หายใจออก หน้าอกกระเพื่อม

เด็กน้อยถอนสายตาออกมาจากดวงตาแม่มด รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้น น้ำตาไหลไม่รู้ตัว สิ่งต่างๆรอบข้างรวมถึง โลกใบนี้ช่างงดงามแม้จะไม่คุ้นเคย สายตาเด็กน้อยอ่อนโยน มองเข้าไปที่ดวงตาแม่มดอีกครั้ง เสียงเล็กๆหลุดออกมา “ขอบคุณ” พร้อมกลับรอยยิ้มน้อยๆเนิ่นนาน

ฉาก 9 เส้นทางใหม่

เส้นทางใหม่ที่ปรากฏตรงหน้า ไม่ใช่ทางที่ไม่เคยมา แต่เป็นเส้นทางเดียวกับขามา แปลกที่คราวนี้ช่างดูแปลกตาและสดชื่น  หันมองรอบข้างอย่างช้าๆ ภาพต่างๆปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าในส่วนต่างๆ ผู้คน การดำเนินชีวิต ดอกไม้ เด็กวิ่งเล่น แสงสว่างอยู่ไกลๆ เด็กน้อยยิ้มให้กับเส้นทางที่เขาเลือกเดิน เงาคนคนหนึ่งทอดมาจากจุดสุดสายตา บางอย่างที่รอเขาอยู่ข้างหน้า มองเห็นไม่เห็นชัด  เด็กน้อยเริ่มก้าวเดินออกไปอย่างช้าๆ

#จบ#

 

(ดัดแปลงจากฉากหนึ่งในภาพยนตร์เรื่อง BIG FISH )

สายฝนความรัก

ความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศ

ก่อตัว เฝ้ารอเวลาเหมาะสม

อย่างไม่มีเหตุบังเอิญ

จนใจสัมผัสได้ถึงความชุ่มฉ่ำของสายฝน กลิ่นไอดิน

และกลิ่น ของความรัก