โอ โห ผ่านไปปีกว่าแล้ว

•Wednesday,November 10, 2010 • Leave a Comment

apr 2009 -nov 2010

ดีที่ยังจำระหัสเข้ามาเขียนได้

วราวรรณรีสอร์ท

•Sunday,April 12, 2009 • 1 Comment

warawanresortวราวรรณ รีสอร์ท

http://www.warawan-resort.com/

ลาออกแล้ว

•Sunday,October 12, 2008 • Leave a Comment

ลาออกแล้ว

เลือกแล้ว

ขอบคุณอาจาร์ย

และช่วงเวลาให้ได้เรียนรู้

Media Atrs and Design: Chiang mai University

เริ่มต้น(บ้าน)ใหม่

•Saturday,October 11, 2008 • Leave a Comment

แปลกใจลึกๆ ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป

แต่กลับไม่กังวลถึงอนาคต

ดีใจที่วันนี้ได้มายืนอยู่ตรงนี้

ที่ได้ใช้เวลากับสิ่งที่เลือก

มุ่งมั่นไปให้สุดทาง

รู้ว่าสุดท้ายมันจะไม่ใช่ทางตันแน่ๆ

รู้่ว่าการเริ่มต้นมันจะขะมุกขะมัว

จริงอย่างปราชญ์หลายคนว่า

จริงที่ในความขะมุกขะมัวเป็นจุดเริ่มต้นของความสว่างใส

ว่าอีกว่า เวลาไม่มีจริง ทั้งหมดคือการซ้อนทับกันของอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

รักและดีใจที่ได้ มาอยู่ตรงนี้

ด้วยความรัก อยู่กับ ปัจจุบันขณะ

บ้านใหม่ ของเรา “บ้านเงาจันทร์”

คำตอบที่ยังไปไม่ถึง

•Wednesday,October 8, 2008 • Leave a Comment
คำตอบให้ชีวิตที่ดีของทุกคนต่างกันไป 
และมันก็รอเราอยู่ข้างหน้า 
รอให้เราไปถึงคำตอบนั้น พร้อมกับบททดสอบ
เก็บดอกไม้แรกแย้มบานวัยหวานชื่น
เพราะวันคืนบินหายไม่หวนกลับ
บุพผาบานวันนี้สีวาววับ
พรุ่งนี้ดับแห้งเฉา เศร้าโรยรา
ฉวยวันเวลาไว้
หรือจะคอยให้ชีวิตผ่านไปพร้อมกับวันที่ล่วงเลย
เมื่อใดที่เราเลือก…เส้นทางชีวิต… 
ก็จะมีบททดสอบ คอยถามถึงศรัทธาในการเดินทางของเราเสมอ
พี่ตู่ พี่ชายคนนึง มีคนเล่าถึงคำพูดแก เมื่อมีคำถามจากบางคน ที่ยากจะตอบว่า”คำตอบที่ดีคงมี แต่ผมยังไปไม่ถึงคำตอบนั้น ” แล้วก็เงียบไป
แล้วก็ต่อด้วยไอน้องย่ิง น้องชายข้างบ้าน “อย่าเพิ่งรีบตอบคำถามดีๆ ด้วยคำตอบห่วยๆ” แล้วมันก็เงียบ
เจ้าชายน้อยก็บอกว่า “เราต่างอยู่บนดาวคนละดวง” 
คาลิล ยิปราน เสริมอีกว่า “ขอให้ความรักของพวกเราเป็นดังเสาวิหารที่ไม่อาจพิงกัน หากแต่คอยช่วยกันพยุงวิหารคงอยู่ได้จากละมุม”
พี่โจ้ นักร้อง ก็เลยร้องเพลงว่า “หากเคียงชิดใกล้ แต่รักทำร้ายตัวเอง ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้คอย ให้เธอได้ตามหาฝัน….ร่วมกัน”
ธนัญธร เปรมใจชื่น พี่สาว ก็เล่านิทานชิ้นส่วนที่ขาดหายว่า “รู้มั้ยว่า เจ้าชิ้นส่วนที่ขาดหาย(สามเหลี่ยม)ที่คอยมองหาแต่สิ่งมาเติมแต่ง อยากเป็นวงกลม จนลืมมองเห็นตัวเองว่าสามารถฝึกตัวเองจนกลายเป็นสิ่งที่เรา เลือก ได้ และ พวกเราเลือกหรือยัง?”
โลกกว้างก็คงคล้ายกัน มีอีกหลายคำตอบที่เรายังไปไม่ถึง หรือป่าวว่ะ.. ช่างเถอะ 
คำถามต่อมา ก็คือ
 
“เราได้เลือกคำถาม เพื่อจะเดินหาคำตอบ หรือยัง? แน่นอน คำตอบอยู่ในใจเรา” 
 
มองโลกกว้างด้วยตา แล้วโลกภายใน(ใจ)สัมผัสด้วยอะไร ? … ว่ะ

บทหนังสั้น “เงา”

•Wednesday,October 8, 2008 • 5 Comments
บทหนังสั้น “เงา”
โดย : วิทวัส เขียนนอก (ปุ้ย)
ฉาก 1 หน้าบ้านแม่มด : มองเข้าไปในดวงตา
อพาทเมนท์กลางเมืองสีเทา เด็กน้อยหน้าป่วยไร้รอยยิ้มคนหนึ่ง ยืนประชันหน้ากับหญิงกลางคน ที่ทุกคนบอกว่าเธอคือแม่มด เขาร้องขอต่อความต้องการในใจตน ขอมองเข้าไปในดวงตาของแม่มด ต้องการเห็นภาพสะท้อนตัวตนที่แท้จริง  มองลึกลงไปเห็นภาพจริงเห็นเงาของตัวเอง “ผมอยากรู้” หญิงสาวยิ้มมุมปาก เปิดดวงตาแปลกประหลาด พยักหน้าท้าทาย
เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ค่อยๆเปิดตามองลึกเข้าไป ค่อยๆเห็นภาพบางอย่างขะมุกขะมัวในเงามืด
ฉาก 2 ทางเดินแคบๆกลางป่ารก : ภาพในดวงตา ทุกอย่างเลือนลาง
เด็กน้อยนำพาตัวเองก้าวเข้าหาบางสิ่ง ลัดเลาะไปตามทางที่ไม่คุ้นเคย ขณะที่กำลังเริ่มต้น บรรยากาศรอบข้างดูน่ากลัว การก้าวเดินเป็นไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ก้าวแรกออกไป จู่ๆก็ปรากฏบาดแผลใหญ่ที่เท้า ไม่ทันได้รับรู้ความเจ็บปวด ก็เสียความสมดุลและความสัมพันธ์ของร่างกาย เขาทำตัวไม่ถูก สูญเสียการทรงตัวคุณค่าความเป็นตัวเอง ความกลัวปรากฏเด่นชัด เขาเห็นการไม่ดูแลตัวเอง วิ่งหนีล้มลุกทั้งๆที่หลับตา ปฏิเสธการมองสิ่งรอบข้าง รอยแผลบนตัวเขาเพิ่มขึ้น
เมื่อเห็นตัวเองเด็กน้อยรู้สึกเศร้าเหลือเกิน แม้จะหยุดและเริ่มก้าวเดินอีกครั้งก็กลับเสียหลักโดยไม่รู้ตัว มีเพียงเงาในความมืดสองข้างทางคอยหลอกหลอน
ฉาก 3 ใบหน้า ภาพเงาในดวงตา  เงามึดของความกลัว
ลมหายใจที่สูดลึกเข้าไป ได้กลิ่นความกลัวสิ่งที่อยู่ข้างหน้า บาดแผลบนฝ่าเท้ายังคงชัดขึ้น การก้าวเดินกลัวๆกล้าๆและเจ็บอย่างไม่รู้ตัว เงาของความกลัวแผ่วงกว้างออกไป กลัวการไม่เป็นตัวเอง กลัวทำให้ตัวเองไร้ค่า กลัวตกร่องเดิม ความเจ็บปวดในใจกัดกร่อนอย่างไม่รู้ตัว ….
ฉาก  4 กลางทุ่งสวย หายใจออก ลืมตา ภาพชัดสดใส
เด็กน้อยหยุดผ่อนลมหายใจ ปรับตัวเองให้ผ่อนคลาย เห็นภาพตัวเองนอนบนทุ่งหญ้าสีเขียวซีด
แววตาตั้งคำถามกับตัวเองว่าเรากลัวอะไร?
…. ปล่อยให้ไม่มีคำตอบ…. ทิ้งเวลาพักใหญ่ๆ
ฉาก 5 ทางเดินแคบๆกลางป่ารก ภาพในดวงตา ความขะมุกขะมัวที่ละเอียดอ่อน
หายใจเข้าอย่างช้าๆ มองเห็นภาพตัวเองชัดขึ้นไปอีก แปลก.. คราวนี้แววตาแม่มดกลายเป็นดวงตาที่อ่อนโยน ภาพสีเทา เริ่มเปลี่ยนเป็นสีอื่น  ภาพตัวเองในดวงตาแม่มดกลายเป็นตัวเขาเองในปัจจุบันยืนหน้ากระจกบานใหญ่ เห็นเงาตัวเองที่ดูแปลก บิดเบี้ยว สะท้อนออกมาก
เด็กน้อยปรับสายตาให้เห็นสิ่งที่อยู่ในความขะมุกขะมัวให้ชัดเจตขึ้น แต่ก็เลือนลางสลับไปมา
ฉาก 6 หน้าผา โอบกอดความกลัว
ภาพเปลี่ยนกลับมาอยู่ในป่า เด็กน้อยออกเดินกึ่งวิ่งเข้าหาเงามึดข้างหน้าด้วยความรู้สึกท้าทายและโกรธ เมื่อเข้าใกล้ใจกลาง ทางเกิดแยกออกจากกันเป็นกลายหน้าผา เขาตกลงไปอย่างกระทันหัน ตัวล่องลอยอยู่ในความมืดยาวนาน ความมหัศจรรย์ได้โอบกอดความกลัวนั้นด้วยความรัก ตัวเด็กน้อยคู้งอไร้คำพูดใดๆ พร้อมกับความเจ็บปวดได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ เขาร้องไห้สุดตัว แสงสว่างจ้าจนแสบตา
 
   เด็กน้อยโอบกอดหญิงสาวแม่มดคนในความมืดสีขาวยาวนาน ดวงตายังคงปิดสนิท ใบหน้ามีความสุข ความรักใหม่เกิดขึ้นแล้วอีกครั้ง
ฉาก 7 ป่ารกชัด เดินออกมา ภาพชัดสดใสบนใบหน้า
ยืนอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้สีเขียว เสียงนก ป่าเขา สายน้ำ ไพเราะ เขาออกก้าวเดินอีกครั้ง แม้จะไม่เต็มฝาเท้า ความรุ้สึกแปลกใหม่เข้ามาแทนที่ ดวงตาอ่อนโยนที่จะเผชิญและทรงพลัง กล้าจะล้มได้อีกหลายๆครั้ง ในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย พร้อมที่จะโอบกอดความกลัว และความรัก  สายตาที่อ่อนโยนของเด็กน้อยปรากฏเงาดวงตาของแม่มด…
ฉาก 8 หน้าบ้านแม่มด 
กระพริบตา หายใจออก หน้าอกกระเพื่อม
เด็กน้อยถอนสายตาออกมาจากดวงตาแม่มด รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้น น้ำตาไหลไม่รู้ตัว สิ่งต่างๆรอบข้างรวมถึง โลกใบนี้ช่างงดงามแม้จะไม่คุ้นเคย สายตาเด็กน้อยอ่อนโยน มองเข้าไปที่ดวงตาแม่มดอีกครั้ง เสียงเล็กๆหลุดออกมา “ขอบคุณ” พร้อมกลับรอยยิ้มน้อยๆเนิ่นนาน
ฉาก 9 เส้นทางใหม่
เส้นทางใหม่ที่ปรากฏตรงหน้า ไม่ใช่ทางที่ไม่เคยมา แต่เป็นเส้นทางเดียวกับขามา แปลกที่คราวนี้ช่างดูแปลกตาและสดชื่น  หันมองรอบข้างอย่างช้าๆ ภาพต่างๆปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าในส่วนต่างๆ ผู้คน การดำเนินชีวิต ดอกไม้ เด็กวิ่งเล่น แสงสว่างอยู่ไกลๆ เด็กน้อยยิ้มให้กับเส้นทางที่เขาเลือกเดิน เงาคนคนหนึ่งทอดมาจากจุดสุดสายตา บางอย่างที่รอเขาอยู่ข้างหน้า มองเห็นไม่เห็นชัด  เด็กน้อยเริ่มก้าวเดินออกไปอย่างช้าๆ
#จบ#
 
(ดัดแปลงจากฉากหนึ่งในภาพยนตร์เรื่อง BIG FISH )

สายฝนความรัก

•Wednesday,October 8, 2008 • Leave a Comment

ความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศ

ก่อตัว เฝ้ารอเวลาเหมาะสม

อย่างไม่มีเหตุบังเอิญ

จนใจสัมผัสได้ถึงความชุ่มฉ่ำของสายฝน กลิ่นไอดิน

และกลิ่น ของความรัก